Jacqueline – Een leven vol kleur (ondernemers reis)

Jacqueline: “Vroeger waren er bij ons thuis vaak spanningen tussen mijn ouders over geld. We zaten in de religie en ik trouwde jong met een man die ook Jehovah’s Getuige was. Ik mocht geen opleiding doen of werken en ik kreeg alleen wat kleed- en boodschappengeld. De situatie thuis was onveilig en op mijn dertigste besloot ik te scheiden. Toen moest ik geld gaan verdienen. In de schuur achter mijn huis begon ik een kinderdagverblijf. In zeven jaar tijd opende ik vijf vestigingen. Later kwam daar Bubbles bij, met een winkel, brasserie en B&B.”

Bloemenmeisje

Merel: “Ik werk sinds mijn negentiende bij mijn moeder in het bedrijf. Ik zat tot mijn zeventiende ook in de religie. Net als mijn moeder ging ik met het tijdschrift De Wachttoren langs de deuren. Het geloof gaf ons lang geborgenheid, maar ik was te pragmatisch om te kunnen blijven geloven en wilde eruit.”

J: “Toen Merel niet meer bij de gemeenschap wilde horen, zag ik er voor mijzelf ook niet meer de zin van in. Daarbij begon het te wringen met mijn werk. Het kinderdagverblijf werd een succes en binnen zeven jaar opende ik vijf vestigingen. Ik had weinig tijd om naar geloofsbijeenkomsten te gaan en het was ook wat gek om overdag een kinderopvang te leiden en ’s avonds bij mensen aan te kloppen met De Wachttoren. De kinderdagverblijven die ik opzette waren anders dan de reguliere kinderopvang en dat sloeg aan. Ik houd van mooie dingen. Een mooie locatie, een glaasje jus d’orange voor de ouders bij binnenkomst, klassieke muziek, verse bloemen. Het werken maakte me gelukkig. Ik vind het leuk om dingen te bouwen. In mijn ogen kan iedereen zich aan zijn achtergrond ontworstelen, maar als je iets wilt bereiken moet je wel bereid zijn om daar heel hard voor te werken.”

M: “Ik ben heel trots op wat mijn moeder allemaal heeft opgebouwd. Niet alleen voor mij, maar ook voor latere generaties in onze familie. We zijn altijd heel close geweest. Na de scheiding en nadat we allebei uit de religie gingen, hadden we alleen elkaar nog. Ik voelde me ook lang heel verantwoordelijk voor mijn moeder.”

J: “Het is leuk dat we nu wél geld hebben, maar geld is ook betrekkelijk. Het is ook de wortel van veel kwaad. Het belangrijkste vind ik dat je als vrouw onafhankelijk blijft en niemands bezit wordt. Ik houd van sterke vrouwen. Ik heb in het leven veel tegenslag gehad, maar ik ben er vrij ongeschonden uit gekomen. Het helpt dat ik van nature vrolijk ben. Ik weet hoe het is om arm te zijn, maar als klein meisje liep ik zingend naar school en plukte onderweg wilde bloemen. Ik ben nog steeds het bloemenmeisje van toen. Inmiddels ben ik opnieuw getrouwd met een heel fijne man en vormen we een gelukkig, samengesteld gezin. Ook als je leven niet goed start, kun je later het geluk vinden.”

Heet hangijzer

M: “Mijn moeder is heel gul. Ze wilde graag dat ik met mijn gezin in de monumentale boerderij kwam wonen die ze had gekocht. Een deel is ingericht als kinderopvang, maar er was ook een prachtig huis bij. Ik heb twee jaar lang nee gezegd. Ik wilde het zélf doen, onafhankelijk zijn van mijn moeder. Uiteindelijk ben ik er wel gaan wonen met mijn gezin, maar in het begin zei ik tegen iedereen: ‘Sorry dat ik zo mooi en groot woon.’ Inmiddels kan ik het wel omarmen. Ik heb ook altijd keihard gewerkt in de zaak.”

J: “Ik heb ook een huis voor mijn ouders gekocht. En toen ik geld begon te verdienen, heb ik de hele familie meegenomen op een cruise. Geld was een heet hangijzer bij ons thuis en ik wilde er géén gedoe meer over. Ik gaf ze zelfs zakgeld. Wat Merel en ik doen, is topsport. Met zo veel bedrijven sta je altijd aan. Maar ik geniet ervan en denk niet aan stoppen. We gaan nu een boetiekhotel bouwen. Ik heb alles in mijn hoofd al bedacht en het is fantastisch dat Merel mijn ideeën kan uitrollen. Je bent zelf de motor van je leven, vind ik. Als er nare dingen gebeuren, kun je de situatie alleen zelf omdraaien.”